Ik weet het niet.

Ik zie net de reclame voor het managementboek van 2020, “De wereld is rond.” De schrijver zegt: “Ik heb mijn volgende boek ook al klaar “De wereld na corona.”
Ik weet het niet.
Ik voel wel dat er een wereld is van vóór en van ná corona. Dat wel. In ons werk hanteren we onzekerheid als strategisch vertrekpunt….
Ik ben daar zelf een boek over aan het schrijven. Een groter Lab om daarmee aan de slag te gaan, is er midden in coronatijd niet, zou je zeggen. Alleen: Ik weet het even niet.
Ik ervaar de coronatijd als een tussentijd. In de tussentijd valt soms en voor sommigen het werkende handelen weg. Soms en voor sommigen is er een groot appèl om aan de slag te zijn. Voor iedereen geldt dat patronen en ‘zo doen we dat nu eenmaal’ wegvalt. Dat is toch wat ik in mijn werk altijd wil bewerkstelligen? Mijn boek zou zo klaar moeten zijn ….

Waarom voelt het dan alsof er een deken over mijn wereld ligt? Ik weet het niet.
Ik bel mijn vader van 90, Hij weet het ook niet. We praten er over.
Hij zegt: “Ik zie ineens die donkere wolk. 14 mei 1940. Als jongetje, met zorg en angst voor iets dat oorlog heette, zag ik ineens een donkere wolk boven Rotterdam. Ik zag en voelde dat er iets gebeurde dat groter was dan ik. En ik moest naar binnen, omdat het anders gevaarlijk was. De oorlog, groter dan ik kon bevatten, kreeg gezicht in die wolk.
En nu, ineens, na al die jaren, zie ik die donkere wolk weer. Ik moet naar binnen.”

Ik weet niet wat corona voor de wereld gaat betekenen. Ik weet wel dat veel mensen meer op zichzelf – naar binnen – gaan. In mijn kring van wereldverbeterende vrienden zegt er een: “De wereld veranderen doe ik nog wel een keer. Nu eerst maar eens klein en dichtbij beginnen.” Dat is ook onderdeel van de wereld. Ik zie dat velen met mij het moeilijk vinden om het niet te weten.
In quarantaine kan andere ruimte ontstaan. Dat loopt vast op mijn neef die geen afscheid mag nemen van zijn vrouw die sterft aan corona zonder tot de risicogroep te behoren.

Wat ik wel weet, is dat ik mijn vader vaker bel. Ik kan niet bij hem naar binnen. Ik kan me in de tussentijd wel met hem verbinden. Verhalen delen – ook in digitale ruimte – smaakt naar meer. Daarom organiseren we digi-bendes.
Mensen verbinden, vanuit het niet weten in de tussentijd.

Bart Eigeman

bendeleider