Je moet eens opletten hoe vaak er gezegd wordt: “Dat is zijn verantwoording” of “Dat is mijn verantwoording niet”.

Bedoeld wordt ‘verantwoordelijkheid’.  En dat is echt iets anders. Verantwoording leg je af, achteraf. Verantwoordelijkheid neem je, om iets te gáán doen of laten.

Ik denk dat het geen toeval is, dat deze woorden door elkaar gehaald worden. Wij leven vaak in een afreken-cultuur. Ook en juist in het publieke domein. In de politiek, in de jeugdzorg en jeugdbescherming, in het onderwijs: er is bij velen angst om te staan voor keuzes. En er is veel verantwoordingsdwang: er wordt veel bijgehouden, helaas geeft dat zelden een goed beeld van de betekenis. We tellen ons suf en vertellen zo weinig.

Onlangs hadden we een ‘kampvuur-gesprek’, digitaal, met bendeleden. Dat ging o.a. over dat er mooie initiatieven zijn ontstaan in de corona-tijd. Nieuwe manieren om verbindingen aan te gaan. Koken voor eenzamen, concerten bij het verpleeghuis, noodopvang ook in de vakantie van leerkrachten. In het gesprek bleek ook, dat sommige organisaties zich moeten verantwoorden over de tijdsbesteding in corona-tijd. “Er zijn nieuwe vormen van werk ontstaan – mensen hebben verantwoordelijkheid genomen – die met de oude meetlat moeten worden verantwoord. Hoeveel uur is waaraan besteed, in plaats van wat heeft het betekent voor mensen.” Dat leidde spontaan tot het idee om met actieve bewoners en professionals een toneelstuk op te voeren, bij wijze van verantwoording over wat zij samen ervaren hebben. Wat van betekenis is, krijgt het podium.

Uiteindelijk leidde dit gesprek tot het maken van een filmpje. In beeld brengen wie op welke manier verantwoordelijkheid heeft genomen. Wat er toe doet, in beeld gebracht.

Bart Eigeman

Bendeleider

(zie: https://www.bintwelzijn.nl/filmpjes/filmpje-1/)